ลาฮอร์เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของจักรวรรดิโมกุลภายใต้อักบาร์ จาฮังกิร์ และชาห์ จาฮัน และยังคงเป็นหนึ่งในเมืองอิสลามที่สำคัญทางสถาปัตยกรรมมากที่สุดของเอเชียใต้ มัสยิดบัดชาฮีซึ่งสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1673 ภายใต้ออรังเซบ เป็นหนึ่งในมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในยุคโมกุลและตั้งหน้าต่อกับป้อมลาฮอร์ข้ามสนามสาธารณะกว้างใหญ่ มัสยิดวะซีร์คอนขนาดเล็กกว่าของปี ค.ศ. 1635 ในเมืองมีกำแพงล้อมเป็นอัญมณีที่มีชื่อเสียงของการตกแต่งโมเสกกระเบื้องโมกุล ลาฮอร์ยังเป็นที่ตั้งของดาร์กาฮ์อะลี ฮุจวีรี (ดาตา กันจ บัคช์) ซูฟีแห่งศตวรรษที่สิบเอ็ดซึ่งกัชฟ์ อัล-มะห์ญูบเป็นตำราเปอร์เซียที่มีระบบแรกสุดที่ยังหลงเหลือเกี่ยวกับลัทธิซูฟี และสุสานของกวี-นักปรัชญามุฮัมมัด อิกบาลข้างมัสยิดบัดชาฮี ปัจจุบันลาฮอร์เป็นหนึ่งในเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในปากีสถาน