لاهور پایتخت فرهنگی امپراتوری مغول تحت اکبر، جهانگیر و شاه‌جهان بود، و یکی از مهم‌ترین شهرهای اسلامی آسیای جنوبی از نظر معماری باقی می‌ماند. مسجد بادشاهی، در سال 1673 تحت اورنگ‌زیب تکمیل شد، یکی از بزرگ‌ترین مساجد دوران مغول است و رو به قلعه لاهور در سراسر یک میدان عمومی وسیع قرار دارد؛ مسجد کوچک‌تر وزیر خان از سال 1635 در درون شهر دیواردار، یک جواهر مشهور تزئین موزائیک کاشی مغول است. لاهور همچنین خانه حرم داتا دربار علی هجویری (داتا گنج بخش) است، یک صوفی قرن یازدهمی که 'کشف المحجوب' او نخستین رساله نظام‌مند فارسی بازمانده درباره تصوف است، و مزار فیلسوف-شاعر محمد اقبال در کنار مسجد بادشاهی. امروز لاهور یکی از پرجمعیت‌ترین شهرهای پاکستان است، با سنت پرجنب‌وجوش قوالی، جشن‌های عرس در حرم‌های متعدد آن، و مراسم بزرگ عمومی رمضان و تعطیلات اسلامی بزرگ.