لکهنو د شلمې پیړۍ نیمایي تر ۱۸۵۶ زیږدیز کال پورې د اواده نوابانو پلازمینه ده، کله چې د بریتانیې د ضم کولو هغه مستقل وجود پای ته ورساوه؛ ښار د سویلي آسیا دوولس امامي شیعه مسلمان کلتور یو لوی مرکز پاتیږي، د شمالي هند د وسیع سني اکثریت سره توپیر لرونکی خو هم ورسره تاو رپیچ. د بارا امامباره، چې ۱۷۸۴ زیږدیز کال کې د آصف الدوله لخوا د قحطۍ ریلیف د جوړونې پروژې د یوې برخې په توګه جوړ شو، له ملاتړو چوکاو پرته د نړۍ تر ټولو لویو قبا شوو هالونو یوه ده او د محرمو یادونو یو لوی مرکزي ټکی دی، د چهوټا امامباره او حسینیه کمپلیکس سره یوځای. د لکهنو جامع مسجد او آصفي مسجد د اصلي سني مسجدونو له جملې دي. ښار همدارنګه د خپل ظریف اردو شاعرۍ، بالخصوص د میر اَنیس او مرزا دبیر د محرمو مرثیو، چې د محرم ادبي دود د یوې برخې پاتیږي، لپاره مشهور دی. نن ورځ لکهنو د هند له ترټولو پیاوړو محرم مراسمو یوه کوربه ده.