Lucknow floreerde als hoofdstad van de Awadh Nawabs van het midden van de achttiende eeuw tot 1856, toen Britse annexatie een einde maakte aan zijn onafhankelijke bestaan; de stad blijft een groot centrum van Zuid-Aziatische Twaalver-sjiitische moslimcultuur, onderscheiden van maar verweven met de bredere soennitische meerderheid van Noord-India. De Bara Imambara, gebouwd in 1784 door Asaf-ud-Daula als onderdeel van een bouwproject voor hongersnoodverlichting, is een van de grootste gewelfde hallen ter wereld zonder dragende balken en dient als een belangrijk middelpunt van Muharram-vieringen, naast de Chota Imambara en het Husainabad-complex. De Jama Masjid en de Aasifi-moskee van Lucknow behoren tot zijn voornaamste soennitische moskeeën. De stad is ook beroemd om zijn verfijnde Urdu-poëzie, met name de marsiya-elegieën van Mir Anis en Mirza Dabir, die deel blijven uitmaken van de Muharram-literaire traditie. Lucknow blijft vandaag een van de meest uitgebreide Muharram-processies in India organiseren.